Oude gewoontes

Oude

gewoontes staan weer voor de deur. Lange tijd heb ik ze voor de deur laten staan, maar op een dag verwelkomde ik hen toch. Ik heb ze nodig, die oude gewoontes. Als ik dan niet zo gevoelloos ben als ik dacht te zijn, dan maar beter van de eerste keer door de harde pijn gaan. De makkelijke weg, waarvoor ik, de zwakke, kies. De weg die al eens bewandeld werd om zowel dezelfde als verschillende redenen als toen. Alleen besef ik nu beter wat ik aan het doen ben, maar is dit dan wel een rationele keuze geweest? Neen, dat is het niet. De emoties hebben de bovenhand genomen en het verstand verdrongen naar waar het licht niet schijnt. Die rot emoties… ik wil ze niet, ik wil niet kunnen voelen. Ik wil het gevoel van blijdschap, verdriet, pijn, woede, verliefdheid, angst niet voelen. Ik wil het niet. Helaas is mijn wil geen wet, maar de wet mijn wil. Ik wil wel volgens de regeltjes leven zoals we aangeleerd worden, zoals ze opgedrongen worden. Ik wil door elke stap van het schema van de ontwikkelingpsychologie gaan waar niks misloopt. Ooit loopt het mis en dan? Dan vallen we buiten het schema van de ‘normale ontwikkeling’, dan is er een ‘stoornis’ te bespeuren. In de volksmond vertaald, zijn we gewoon ziek in ons hoofd.
De puberteit is de tijd waar alles misloopt, de tijd waar we een beeld krijgen van wie we willen zijn en hoe onze toekomst er hoort uit te zien, de tijd waar  er nog geloofd wordt in sprookjes. Ook al zijn sprookjes pure fantasie,  iedereen hoopt wel zijn prins op het witte paard tegen het lijf te lopen en liever vroeg dan laat. Vaak draait het anders uit, vaak neemt de wind je mee in tegenrichting. De waarheid achter de puberteit is dat deze tijd voor  velen de hel is. Met alle gevolgen van dien in de latere toekomst. Denk maar aan al het pesten, het roddelen, proberen bij de groep te horen, druk om goede resultaten te halen, druk om op een bepaald tempo een bepaald niveau te ontwikkelen… van alles wat hier werd opgesomd, is ieder van ons toch ooit mee in aanraking geweest? Dit is voor iedereen de normale wereld, het is het leven. Maar kunnen we dit zomaar sociaal aanvaarden? Kunnen we aanvaarden dat bijvoorbeeld pesten iets is dat bij deze tijd hoort, de tijd waarin een persoonlijkheid gevormd wordt? Kunnen we aanvaarden dat jongeren lijden onder de druk van het puber zijn? In mijn ogen niet, want er zijn te veel jongeren met psychische problemen. Dit wordt zo vaak vergeten of in de doofpot gestopt. We moeten de puberteit gaan bekijken als de tijd waar jongeren in de knoop liggen met zichzelf. Dat is de normaalste zaak van de wereld, maar hoeven zovele jongeren daar zo zwaar onder te lijden? Nee, maar het gebeurt wel en daar moet iets aan gedaan worden. Het taboe moet dringend doorbroken worden. Er moet meer en openlijker gepraat worden. Het moet toegankelijker zijn om hulp te durven vragen in scholen. Geef er desnoods lessen over, maar laat het niet zomaar aan je neus voorbij gaan. Laat het hun mind en body niet ruïneren zoals bij mij het geval is. Laat het geen gewoonte worden die je achtervolgen blijft.

 

~ stifT ~

Zoetje

Wie ben ik om te oordelen

over wat jij doen moet?

Ga en maak je fouten.

Ik laat je begaan.

Maar als jij afkomt

met het woordje zoet,

dan moet ik gaan…

Dat moet je nu toch wel verstaan?

 

~stifT~

Loslaten

Het leven neemt soms rare wendingen… een half jaar geleden heb ik de verwijten los naar jouw hoofd gegooid, je bekritiseert omwille van wat je deed. Nu besef ik dat ik een groot aandeel vertegenwoordig in de fouten jij gemaakt hebt, correctie: die wij gemaakt hebben. Ik was te egoïstisch om je los te laten, dus drong ik me aan je op. Dat liet jij gebeuren. Waarom weet ik niet, maar het voelde goed voor ons allebei ook al was het zo fout. Dat weten we nu, maar als we heel eerlijk zijn, dat wisten we toen ook al. Al de wrijvingen die erna kwamen, voelden heel ongemakkelijk. Dat kon onze omgeving zelfs opmerken. Geen ‘hallo, hoe gaat het’, geen ‘doei, tot morgen’, zelfs geen glimlach naar elkaar, zo erg haatte ik je. Ik haatte je voor iets waar jij niet veel aan kon doen, namelijk hoe ik mezelf voelde. Voor jou moet het nog erger geweest zijn, althans dat hoop ik.

Maar die tijd is nu voorbij. Zovele maanden later kunnen we elkaar weer glimlachend in de ogen kijken en eindeloze discussies voeren als de jaren voorheen. Soms kan ik voor heel even vergeten welk parcours onze vriendschap al heeft afgelegd. Maar ik wil het niet vergeten, want ondanks alles ben jij er nog steeds. We mogen dan elke onze eigen weg opgegaan zijn, vergeten doe ik nooit. Voor jou was ik misschien maar één van de zovele, maar voor mij was jij de enige en zal je ook de enige blijven. Ook al blijft het bij die ene keer, de herinnering staat op mijn netvlies gebrand.

Liefde en vriendschap is leren loslaten en aanvaarden. Daarmee bedoel ik niet enkel hem laten gaan, maar ook jezelf de vrijheid geven om een nieuwe wereld te ontdekken en alles onder ogen durven te komen. Je moet de gevolgen van je acties leren aanvaarden. En dat is iets waar ik vandaag in geslaagd ben.

 

~stifT~

Onvergetelijk

Woorden kunnen niet beschrijven hoe graag ik je zou vertellen hoeveel ik onze gesprekken mis, hoeveel ik jou mis. Maar ik kan het niet. Of het uit angst is of uit zelfbescherming, ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik je haat voor het niet verlaten van mijn hart. Als een kraker ben je binnen gedrongen, zonder iets te forceren. Als een kluizenaar, afgezonderd van alle anderen, ben je blijven wonen in het diepste van mijn hart. Een plaats die iemand anders nog nooit heeft kunnen bereiken, zelfs ik niet. Tot vandaag.
De weg naar het diepste van mijn hart werd opengelegd en even had ik het gevoel dat ik je terug kon aanraken. Al gauw besefte ik dat het fout was me zo te voelen. Toch doe ik het en ik zal het blijven doen zolang je op dat ene plekje blijft.
Langs de ene kant zou ik graag hebben dat je het plekje verlaat zodat ik de holte op kan vullen met de liefde voor mezelf, die op dit moment aan het leeglopen is. Langs de andere kant zou ik zo graag hebben dat je blijft zodat de hoop op een happy ever after er altijd zal zijn. Wetende dat die kans onwaarschijnlijk klein is, blijft dat gevoel aan me knagen. Wat er tussen ons gebeurd is, is gebeurd. Van de vele dingen die mij, en misschien ook jou, gebarsten hebben, heb ik enorm veel spijt. Ook al zijn er mooie momenten, de barsten blijven. Als je me nu zou laten vallen, zou ik breken zoals een kristal breekt naar zijn barstlijnen: in miljoenen stukjes. Dus hou me stevig vast, dan toch voor één laatste keer.

Wat verandering brengt

Ik wou aan mezelf bewijzen dat ik volkomen gelukkig kan zijn, maar hoe? Met uitgaan, alcohol, seks, roken? Dat is wat ik doe, maar het is tegelijkertijd niet wie ik ben. Of beter gezegd: dit is niet wie ik wil zijn. Ik dacht eindelijk gelukkig te worden dankzij een nieuwe start ver weg van de pijn uit het verleden. Helaas blijft het verleden me achtervolgen. Ook al heb ik het jaar overleefd zonder fysieke schade, mentaal is het er niet beter op geworden. De manier waarop ik vroeger de pijn verdreef, mag dan wel gestopt zijn, maar de idee blijft nog steeds in mijn hoofd spelen. Toch doe ik het niet. In plaats daarvan drink ik een glaasje. Eentje wordt twee, twee wordt drie… en zo zal het maar verder gaan tot de alcohol mijn frustraties niet meer verdooft. Dan begint het roken en daarna het zoeken van aandacht zodat mijn gedachten naar iets anders dan mijn leven zouden afdwalen. Een moment van genot waarin ik niet langer hoef na te denken of ik wel goed bezig ben, of ik het leven wel waard ben. En zo beland ik in een bed die ik nog nooit eerder heb gezien met iemand aan mijn zijde die niets meer voor mij betekent dan één van de zovele misstappen in mijn leven.

Waar ben ik in godsnaam mee bezig? Waar zijn de principes die ik als twaalfjarige voor ogen had? Waarom is het leven die nutteloos leek nog nuttelozer geworden?

Twaalf jaar… het moment waarop abstract denken in vele vormen voorkomt. Het moment waar kinderen in een richting geduwd worden die ze ‘zelf’ gekozen hebben. Ja, ik heb zelf een keuze gemaakt, maar nee, ik heb niet gekozen wie er in mijn omgeving mocht komen te zitten. Dat is te wijten aan toeval. Een hele levensverandering, die middelbare school. Mensen komen en gaan en daarmee bedoel ik: alle vrienden gaan en allerlei onbekenden komen op je pad. Natuurlijk zijn het al snel geen onbekenden meer, al zou je nu zo graag willen dat sommigen onbekenden gebleven waren.

Vooral jij die me zei dat je me dood wou, die me toeschreef onder een trein te springen of voor een bus te belanden. Nog steeds vraag ik me af wat ik jou misdaan heb… Ik heb niet je beste vriendin van je afgenomen zoals je beweerde. Nee, ze is zelf van je weggelopen, daar heb ik niks mee te maken. Ook probeerde ik je te helpen met je zogezegde crush. Met de weinige ballen die ik aan mijn lijf had, stopte ik een briefje in zijn bank, wat jouw toenmalige beste vriendin er nog net op tijd had kunnen uitprutsen. En waarom was dat? Wel, die zogezegde crush van jou was een leugen. Je voelde wat voor iemand anders, maar dat wou je mij niet vertellen. Je sloot me overal buiten terwijl ik enkel probeerde goed te doen. Ik was zo wanhopig op zoek naar een vriendin, want ik voelde me zo eenzaam. De weinige pogingen die ik ondernam om bij jullie in de groep te komen, weerkaatsen als een afgevuurde kogel recht door mijn brein. De tranen stroomden elke keer als watervallen over mijn wangen. Ik begon me af te vragen wat er mis was met mij, waarom ik ben zoals ik ben. Nu nog steeds zijn dit twee grote vraagtekens in mijn leven, maar niet langer de grootste.

Ik ben veranderd en ik weet waarom ik ben wie ik ben. Maar dat wil niet zeggen dat ik er trots op ben. De verandering heeft zowel zijn positieve als zijn negatieve kanten. De negatieve kant weegt natuurlijk het zwaarste door, want alle positieve aspecten kunnen eraan gelinkt worden. Elke fout, hoe groot of hoe klein het ook mag zijn, sla ik op ergens in mijn achterhoofd. Het blijft zich opstapelen totdat ik het gewicht niet meer aankan. Dan barst ik los in een negatieve spiraal. Ik breek anderen af, ik breek mezelf af, ik verdrink mijn verdriet en moesten mijn tranen nog niet op zijn, zou ik er steevast bij huilen. Klaarwakker om middernacht, denkend dat ik beter zou gaan slapen zodat ik mij morgen beter voel, voel ik de gloed van hopeloosheid over me heen gaan. Ik wil mezelf veranderen, ik wil me niet langer zo voelen. Ik wil iets voor anderen betekenen. Ik wil iets voor de wereld betekenen.

~ stifT ~